Stary sposób na wycinanie w zwykłych blachach otworów.

Ocena użytkowników:  / 0

Witam

Popularne i ciągle niezastąpione wykrojniki śrubowe do otworów.
Wycinaki stosuje się wszędzie tam gdzie trzeba wykonać kilka otworów o średnicach przekraczających 13 mm w blachach o grubości nie przekraczającej 2 mm. Na ogół są to szafy sterujęca, blachy w zbiornikach itd. Otwory można wykonać bez konieczności wiercenia otwornicami, a z praktyki wiadomo, że potrzeba do tego wiertarek o dużym momencie obrotowym. Ponad tojest dużo wiórów do okoła i trzeba je usunąć.
Oferowane przez nas wykrojniki mają dodatkowo łożysko, które usprawnia robotę. Wykrojnik nie obraca się w trakcie wycinania.
Wykrojniki są przeznaczone do wycinania otworów w blachach ze stali węglowej, narzędziowej, stali nierdzewnej, z miedzi i jej stopów.
Ponad to wykonany otwór ma doprą dokładność i jest gotowy, nie ma konieczności gradowania, choć czasem zdarza się, że z jednej strony powstanie krawędź.


Rozpoczynając pracę, trzeba się upewnić, że mamy swobodne dojście do dwóch stron blachy. Następnie wykonujemy otwór na śrubę dociągową. Wielkość otworu powinna być taka sama jak śruby. Można zrobić to wiertłem o określonej średnicy lub wiertłem choinką. Potem smarujemy śrubę olejem lub smarem stałym, najleprzy jest smar grafitowy lub inny do dużych nacisków. Uwaga! nie używać smaru typu WD.
W następnej kolejności wkładamy do otwory śrubę z tależem dystansowym i nakręcamy na nią matrycę wieloostrzową. Bez pośpiechu dokręcamy kluczem oczkowym lub nasadowym.
Kręcimy tak długo, aż matryca nie wytnie otworu. Pod koniec będziemy wyraźnie czuli jak nagle klucz przestanie stawiać opór to będzie znak, że otwór jest gotowy. Rozkręcamy całość i gotowe.
Wykrojniki moża nabyć w zestawie z niezbędnymi akcesoriami lub na sztuki.

https://domtechniczny24.pl/wykrojniki-%C5%9Brubowe.html


Gwarancją solidnego wykonania jest firma Montero, specjalizująca się w wykrojnikach do różnego typu półproduktów.

Jak używać rozwiertaka nastawnego

Ocena użytkowników:  / 0

Dzień dobry

Rozwiertaki nastawne świetnie się nadają do warsztatowych prac. Służą do rozwiercenia otworów przelotowych pod żądany wymiar lub pasowanie.
Ponieważ są to delikatne narzędzia i pracuje się nimi ręcznie wypada to robić ostrożnie. Ostrza są twarde i każde wygięcie albo za duży naddatek lub nacisk może skutkować pęknięciem lub wyszczerbieniem ostrza. Rozwiertak nie będzie wówczas dawał gładkiej powierzchni, a przecież o to chodzi.

Niesłychanie istotne jest pewne zamocowanie elementu rozwiercanego, tak, aby podczas pracy nie przesuwał się. Rozwiertak nastawny i mocujemy w pokrętle do gwintowników, wszystkie rozwiertaki mają uchwyt kwadratowy. Naddatki trzeba ustalić tak jak w tabeli poniżej, generalna zasada to lepiej niewielki niż za duży i nie spieszyć się. Po umieszczeniu rozwiertaka w otworze spokojnie bez nadmiernego docisku albo na początku wcale nie cisnąć zaczynamy rozwiercać – w prawo. I powoli przez cały otwór. Po czym otrzepać z wiórów, odkręcić górną nakrętkę o 1-2 obrót i dokręcić dolną. Za każdym razem dokonywać pomiaru lub sprawdzać sworzeń lub inny trzpień czy wchodzi i pasuje. W ten sposób wyszkolimy się ile nasz rozwiertak bierze po każdym dokręceniu.


Jak zabolą rączki to odpocząć.

Poglądowa tabela naddatków przy rozwiercaniu rozwiertakiem nastawnym:
A jeszcze kilka uwag przed tabelą.
Im materiał twardszy tym naddatki mniejsze.
Chropowatość jest wprost proporcjonalna do naddatków i jakości ostrza.
Głębokość teoretycznie przy kilku otworach nie ma większego znaczenia ( chyba, że jest bardzo mała np. 4-6 mm to wtedy trudno uzyskać współosiowość)
średnica do 10mm - od 0,1 do 0,2mm
średnica od 10 do 20mm - od 0,2 do 0,25mm
średnica od 20 do 54mm - 0,25mm
Rozwiertak po robocie wyczyścić nasmarować np. WD-40 włożyć do tuby. Nie wrzucać do szuflady czy pojemnika z innymi narzędziami, bo mają one boczne krawędzie tnące i możliwość stępienia ostrzy jest w takim wypadku duże.

Opis szczypiec firmy Knipex

Ocena użytkowników:  / 1

Dzień dobry
W dzisiejszym artykule opiszę podstawowe informacje o szczypcach ręcznych. Jest to sprzęt, który obok młotków i śrubokrętów jest najczęściej używane w wszelkiego rodzaju pracach .

     Konstrukcja szczypiec opiera się na wykorzystaniu dźwigni, która umożliwia zamienić niewielką siłę dłoni przyłożoną do rękojeści na wyraźnie większą siłę, która pojawia się na szczękach i pozwala efektywnie ściskanie lub przecinanie.
Siła pojawiająca się na szczękach, a która powoduje ruch zaciskający podczas zamykania rękojeści, wzrasta wraz ze współczynnikiem przełożenia dźwigni. W przypadku szczypiec, w których wymagana jest znaczna siła zacisku, odległość od rękojeści do podparcia - nitu łączącego musi być większa, a odstęp od złącza do szczęk lub ostrzy musi być tak mała, jak to tylko możliwe.
Jednak w wielu przypadkach siła jest aż tak ważna. Przykładowo w narzędziach przeznaczonych dla elektryków i elektroników, istotne jest przystosowanie tych narzędzi do pracy w trudno dostępnych miejscach, lub ergonomia rękojeści.

    Pierwsze szczypce zaczęto wytwarzać w drugim tysiącleciu p.n.e.. Czyli do czasów kiedy ludzie rozpoczęli wytapiać. Szczypce używali kowale i smolarze. Kowalom pozwalały na przenoszenie rozgrzanych do czerwoności żelaznych elementów. Hutnikom na wyciąganie tygli z dymarek i zlewaniu stali do form.
Forma współczesnych szczypiec nie różni się prawie wcale od tych używanych w czasach starożytnych.

     Liczba rodzajów szczypiec wzrastała wraz z postępem w dziedzinie techniki, a później w związku z rozwojem automatyki. Współcześnie mamy około 100 różnych powszechnych typów szczypiec. Ilość szczypiec wysoko wyspecjalizowanych wciąż rośnie. Oczywiście takie specjalistyczne narzędzia rzadko pojawiają się w sprzedaży. Przeważnie są one robione ewentualnie przerabiane z standardowych szczypiec i przystosowane do szczególnych operacji. Wytwarza się je w bardzo małych partiach, sięgających czasami kilkadziesiąt sztuk.
Czołowymi producentami w Europie są Knipex, Wiha, Bahco, Gedore, NWS, Facom, Wera, Stanley, Irvin w Polsce Kuźnia, Juko.

      Podstawowy podział szczypiec:
Ze względu na kształt szczęk.
Występują trzy podstawowe kształty (w przekroju poprzecznym) szczęk: płaskie, półokrągłe i okrągłe. Oprócz nich istnieją również indywidualne kształty do szczególnych zastosowań.
Ze względu na zastosowanie:


     Szczypce tnące (szczypce boczne, szczypce czołowe, obcęgi do usuwania gwoździ ). Mają różnego rodzaju krawędzie tnące, bardzo ostre ( ostrza bez skosu ) dla elektroników do cięcia cieńkich przewodów, do cięcia półproduktów z plastiku z wtryskarek. Ostrza ze skosem do standardowych zastosowań i i ostrza o dużym kącie do cięcia drutu i prętów stalowych.
Szczypce zaciskające, szczypce płaskie, szczypce do rur , szczypce samozaciskowe o różnych kształtach szczęk.
Szczypce uniwersalne, zaciskające i tnące takie 2 w jednym. Są to chyba najbardziej popularne narzędzia. Standardowoich szczęki mają licząc od nita mocującego: ostrza tnące, półkoliste zębate wcięcia do ściskania elementów okrągłych. A na końcu dwie płaskie zębate powierzchnie do płaskich elementów. Występują jako: szczypce uniwersalne, szczypce tnące wydłużone, szczypce radiowo-telefoniczne.
Szczypce składają się z trzech podstawowych elementów:

1 Dwóch rękojeści którymi chwyta się narzędzie. Rękojeści powinny być zaprojektowane zgodnie z zasadami ergonomii, tak aby praca szczypcami była pewna i wygodna dla dłoni.

2 Trzpienia łączącego, czyli osi szczypiec. Złącze nie może mieć żadnych luzów, i jednocześnie nie może być mocno spasowane. Chodi o to, że szczypce bez problemu muszą się zamykać i otwierać jedną ręką. Przeważnie są to trzpienie walcowe o specjalnej konstrukcji lub specjalnie profilowane śruby z nakrętką samokontrującą.

3 Szczęk roboczych z hartowanymi powierzchniami. Krawędzie główki powinny być precyzyjnie oszlifowane do odpowiedniego kształtu.

Ze względu na kształt ostrza wyróżniamy:
Szczypce boczne. Popularnie zwane obcinaczkami, których krawędź tnąca jest równoległa do linii ramion i znajduje się blisko brzegu szczypiec. Jest to bardzo rozbudowana grupa narzędzi o zróżnicowanej długości, różnym kształcie i ostrzach dostosowanych do cięcia różnych materiałów.

Szczypce środkowe, zapewniają dużą stabilność i trwałość ostrzy - duży kąt ostrza, co skutkuje wysoką wydajnością cięcia. Mają mniejszą precyzję cięciai wymagają większych nacisków.
Szczypce tnące czołowe oraz kątowe używane są wtedy, kiedy dostęp do przecinanego elementu jest ograniczony. Krawędzie tnące są prostopadłe lub nachylona pod kątem do ramion. Mogą być także użyte w sytuacji, kiedy zależy nam aby przewód został przycięty blisko jakiejś powierzchni.

Wszystkie szczypce są odkuwane ze stali stopowej lub niestopowej. Produkowane szczypce wykonuje się z odkuwek i odpowiednio obrabia. Zwykłe szczypce produkuje się zestali chromo wanadowej lub stali narzedziowej stopowej. Sposób produkcji opisany w oddzielnym artykule.

     I na koniec temat czasami pomijany - okładziny szczypiec.
Rękojeści muszą zawsze spełniać fundamentalne zasady ergonomii i funkcjonalności.
Wyróżniamy rękojeści stalowe i z różnego rodzaju tworzyw.
Stalowe rękojeści to nic innego jak odpowiednio obrobione ramiona pomalowane lub galwanizowane.
Rękojeści z tworzyw spełniają rolę rozpoznawczą, ergonomiczną i zabezpieczającą -znaczek 1000V.
Do prac pod wysokim napięciem zawsze należy stosować narzędzia z certyfikatem 1000V spełniającym normy bezpieczeństwa wg norm IEC 60900, DIN EN 60900, VDE0680.

Szczypce dostępne na stronie sklepu: https://domtechniczny24.pl/szczypce-obcinaczki-klucze-nastawne.html

Dla zapewnienia bezpieczeństwa i powtarzalności jakości, szczypce są testowane na różne sposoby.

Testy obejmują:

Wytrzymałość dialektryczna
Każde izolowane narzędzie KNIPEX jest testowane indywidualnie. Badanie polega na sprawdzeniu pod napięciem 10 000 V AC. Po zatwierdzeniu dopuszczone do obrotu pod napieciem 1000 V AC. Daje to 10-krotny margines bezpieczeństwa.

 

Testy na odporność izolacji
Po zanurzeniu w wodzie na 24 h i testuje pod napięciem 10000V przez 3 minuty. Jednocześnie wyznaczane są wszystkie przebicia prądu. Pozwala to wyeliminować możliwość przeskoku iskry z izolacji na nieosłoniętą główkę szczypiec lub możliwość przebić.

Testy materiału izolacyjnego
Pod naciskiem 20 N, w temperaturze +70o C i pod napięciem 5 000 V AC rękojeści poddawane są pomiarowi na dielektryczne przebicie izolacji.

Testy rękojeści
Pomiar jest wykonywany w temperaturze -25o C. Materiał, z którego wykonano izolację zachowuje twardość konieczną do przyjęcia uderzenia przyrządu testowego bez pęknięć i rys.

Testy na przyleganie
Testowanie przylegania materiału, z którego sporządzono izolację, ma na celu wykazanie trwałej przyczepności izolacji do narzędzia. Badanie polega na poddawaniu szczypiec sile nacisku 500 N przez 168 h w temperaturze +70o C.


Test palności
Mały wskaźnik palności izolacji likwiduje ryzyko pożaru.

Numeratowy i znaczniki

Ocena użytkowników:  / 0

Cześć
     Numeratory to narzędzia do znakowania maszyn, regałów, narzędzi, konstrukcji wykonanych z tworzywa, stopów nieżelaznych - aluminium, mosiądzu, żeliwa, staliwa oraz zwykłej stali, nieprzekraczającej twardości w skali Brinela 180 HB. W sprzedaży można spotkać wiele znaczników przeróżnych producentów. Od najtańszych do markowych. Czołowym liderem jest tutaj niemiecka firma GRAVUREM z ponad 50-cio letnim doświadczeniem. Zajmuje czołowe miejsce w produkcji przyrządów do znakowania, w tym numeratorów.
W swojej ofercie ma kilkanaście artykułów:

  1. Sztandarowy ich produkt: znaczniki Grawurem-S standard do wybijania liter i cyfr.
  2. Znaczniki punktowe.
  3. Znaczniki zaokrąglone.
  4. Numeratory wielokrążkowe.
  5. Numeratory automatyczne.
  6. Numeratory specjakne na indywidualne zamówienie klienta.

     Znakowanie odbywa się poprzez kontrolowany zgniot przedmiotu znakowanego o ustalonej sile. W wypadku znaczników Grawurem S nie powinna ona wykraczać 800 N/mm2. Zalecana siła to 600 N/mm2, nieprzekraczanie tej wartości zapewni dłuższą pracę tymi narzedziami. Znakowanie w praktyce odbywa się poprzez uderzenie młotkiem w pojedynczy znacznik. Trzeba pamiętać, że numerator opieramy o element znaczony pod kątem 90o. Taka pozycja sprawi, że wgnieciony znak będzie miał zarys jednakowy na całym obwodzie. Przed znakowaniem trzeba wypróbować na niewidocznej powierzchni jaki będzie rezultat znakowania.
Wielkość znaczników podaję się w mm. Często nie wiadomo jak zmierzyć i dobrać znacznik. Żeby rozwiać wątpliwości informuję, że znaczniki mierzy się na wierzchołkach. Wobec tego szerokość wybitego znaku będzie zależała od wymiaru numeratora (spód wybitego znaku) i siły uderzenia (brzeg wybitego znaku).


     Znaczniki Gravurem wykorzystuje się do trwałego znakowania tabliczek znamionowych na maszynach, elektronarzędziach, ramach stalowych, butlach do transportu gazów technicznych. Wymieniać by można w nieskończoność. Ważnym parametrem jest tutaj twardość materiału znaczonego i siła uderzenia. Przeważnie elementy oznakowane wytworzone są z mosiądzu i zwykłych stali o twardości nieprzekraczającej 200 HB.
Najczęściej sprzedawanym rodzajem znacznika jest Grawurem S o cyfrach i literach odwróconych na znacznikach. Czyli dla przykładu wybijając cyfrę odwróconą 2 na znaczniku otrzymujemy 2 poprawną na materiale oznakowanym. Wielkości zaczynają się od 2mm a kończą na 12mm. Pamiętajmy o sile docisku, inna będzie w znacznikach 4mm a inna 10mm. W praktyce dobrze mieć z 3 wagi młotków: 200g, 400g i powiedzmy 600g.
W opisie produktu mamy:

  1. Podaną siłę docisku 600-800Nmm2.
  2. Wymiar znacznika literowego czy cyfrowego.
  3. Twardość części znakującej znacznika - 58-61 HRC.
  4. Informacje o szlifowanych bokach znaczników.
  5. Przekroju i długości podanej w mm.
  6. Wszystkie znaczniki są zapakowane w estetyczne i trwałe pudełka.

     I teraz na koniec, wybierając firmę Grawurem macie Państwo pewność, że produkt jest wysokiej jakości, znaki będą powtarzalne i będą nam służyły przez długi czas.
Pozdrawiam.

Przystawki Glob do szlifowania rur i satynowania

Ocena użytkowników:  / 0

Dzień dobry
O stali nierdzewnej pisałem poprzednio, w tym momencie pora na wiadomości jak taką stal obrabiać.
Stal nierdzewna jest bardzo popularnym materiałem używanym wszędzie tam gdzie potrzebne są towary trwałe estetyczne i odporne na korozję (balustrady, sprzęt gastronomiczny, lady spożywcze i inne). (Wyprodukowane|wytworzone) z niej elementy nie muszą być malowane i lakierowane, wyglądają estetyczne przez długie lata. Te cechy są widoczne dla użytkownika gotowych wyrobów, sytuacja nie jest jednak tak różowa dla wytwórców. Tu rozpoczynają się schody. Stal nierdzewna jest bardzo wymagającym materiałem i (ze względu|z powodu} na swoje właściwości (o których pisałem w art. o skrawaniu metali) ciężkim do obróbki. Wiercenie otworów, frezowanie, spawanie i szlifowanie to częstokroć mordęga.

Bieżący art. będzie dotyczył obró

bki ściernej stali nierdzewnych i kwasoodpornych oraz narzędzi do tego celu skonstruowanych (satyniarka, szlifierka do rur, szlifierka do pachwin, pilnik elektryczny) ale po kolei.
Do tej obróbki zaliczamy cięcie z użyciem tarcz do cięcia INOX, szlifowania i polerowania. O ile pierwsza i ostatnia z nich nie nastręcza wiele problemów to szlifowanie tak.
Kluczowy jest tutaj dobór odpowiednich materiałów ściernych (płótna cyrkonowe, płótna ceramiczne), jak i parametrów skrawania, czyli odpowiedniego elektronarzędzia. Ponieważ od wyrobów ze stali nierdzewnej wymaga się znacznego stopnia estetyki, bo nie są one później malowane, więc spoiny powstałe podczas spawania jak i miejsca cięć muszą być dokładnie wyszlifowane, polerowane lub satynowane. Szlifowanie łatwo dostępnych powierzchni przy zachowaniu rygorów technologicznych nie nastręcza większych problemów, gorzej z miejscami trudno dostępnymi, takimi jak rury, balustrady, spoiny pachwinowe. Na rynku pojawiło się sie wiele specjalistycznych elektronarzędzi, dzięki którym można wykonać wszystkie wyżej opisane operacje. Firma Bosch wprowadziła specjalistyczną rodzinę elektronarzędzi do obróbki stali nierdzewnych. Są to 4 modele oparte o dwie szlifierki kątowe. Problem przy sprzedaży takiego sprzętu pojawia się w momencie podania ceny. O ile spore, dobrze prosperujące zakłady nie mają z tym problemu o tyle mniejsze, lub firmy dopiero, co zaczynające batalię z nierdzewką tak. W takiej sytuacji odpowiednim rozwiązaniem jest zastosowanie przystawki do szlifierki kątowej, cena między 300 a 800 złotych. Polska firma Glob wprowadziła na rynek kilka grup takich przystawek dla firm obrabiających stal nierdzewną. Wystarczy dysponować własną szlifierką kątową z regulowanymi obrotami i kłopot z głowy.


Najpopularniejsza z nich to przystawka do obróbki rur nierdzewnych - innymi słowy szlifierka do obróbki rur. Posiada uchylne ramię na sprężynie, które sprawia, że taśma bezkońcowa dostraja się do konturu rury. Gumowe ułożyskowane rolki przeciwdziałają ześlizgiwaniu się pasa bezkońcowego. Uchwyt dokręcany do przystawki to ten sam, który mamy przy szlifierce. Całość składa się szybko i niezwykle prosto ( patrz instrukcja załączona z przystawką). Powstała szlifierka taśmowa do rur dopuszcza na obróbkę średnic, przystawka GS01 do 40mm, przystawka GS02 do 70mm.
Kolejna grupa to przystawki do satynowania i szlifowania płaskich powierzchni. W przypadku tych maszyn nieodzowne podczas zakupu jest wskazanie modelu szlifierki, gdyż każda marka ma inny układ mocowania osłony. Satyniarki można kupić w wersji z rolką prowadzącą lub nieco tańsze bez rolki. Do satyniarek zakładać można walce z papieru ściernego do bardziej agresywnej obróbki i walce z włókniny polerskiej do satynowania. Walce polerskie z włókniny są sprzedawane w 5 grubościach ziarna. Nadmiernie tylko, że do każdej przystawki producent dorzuca dwie rolki jedną z papieru ściernego a drugą z włókniny.

Kolejnym ciekawym produktem jest pilnik elektryczny a de facto przystawka pilnik elektryczny GS03. Używany do obróbki trudno dostępnych miejsc. Stosujemy pas bezkońcowy 10x550 zamocowany na długim i wąskim ramieniu. Wymiana pasa jest nadzwyczaj prosta dzięki wykorzystanej sprężynie i nie wymaga od nas użycia żadnego narzędzia. Napędem na pilnik elektryczny musi być szlifierka kątowa 125 mm z regulacją obrotów, lecz jej moc może być nieco mniejsza niż w powyższych.
I ostatnia grupa to przystawka szlifierki do pachwin, z niezmiernie długim ramieniem - GS07. Wygląda dość osobliwie, ale dzięki minimalnej odległości tarcza - głowica świetnie nadaje się do polerowania spoin pachwinowych. Budowa dopuszcza używanie tarcz filcowych i ściernic elastycznych.
Przy używaniu przystawek koniecznie trzeba zwracać uwagę na obroty i w przypadku wykańczania i szlifowania stali nierdzewnych stosować umiarkowany docisk. Nie ma nic gorszego jak szlifowanie tępym płótnem ściernym i przegrzanie stali.

Więcej artykułów…

  1. Szczypce do pierścieni segera

NIVEL SYSTEM lasery obrotowe

Sunday the 16th. Free Joomla 2.5 Templates. Custom text here
Copyright 2012

©